Beroepsdeformatie?

Als ik op een zondagmiddag mijn buurmeisje van 4 jaar hoor zeggen: “Nancy, wil je voor mij m’n pony pakken?”, dan nemen mijn hersenen een seconde de vrije loop en denk ik even aan een ponypack. Een ponypack is een vetvrij papiertje waarin drugs (meestal speed en cocaïne) bewaard kunnen worden. Zo’n papiertje wordt gevouwen tot een envelopje en op het envelopje staat vaak een plaatje van een pony.

Diezelfde avond hoor ik van een andere vriendin dat zij haar pup “Baloe” heeft genoemd. Op dat moment denk ik heel even dat “Balu” op straat “shit” betekent.

Ook op het terras gaan mijn gedachten soms ineens een andere kant op. Zo houd ik mijn kaken stijf op elkaar als ik iemand na het lezen van de menukaart “beef” hoor bestellen. Bij dat woord denk ik dus niet aan een stukje vlees maar aan een probleem.

En wanneer m’n moeder het over een blaffer heeft, dan heeft zij het uiteraard over de hond die blaft en denk ik dus echt heel even, misschien niet eens een seconde, aan een wapen.

Ik ga me er maar niet druk over maken en kijk al weer uit naar mijn bezoekje aan de bakker morgenochtend: “wit of bruin?” Dat ik dus nu al weet dat ik dan een seconde denk “Cocaïne of heroïne?”

Beroeps gedeformeerd, je went er aan…